/*--

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

                                    
Σήμερα, κατά την Β΄ Κυριακή του Ματθαίου, τελείται η Σύναξη όλων των Αγιορειτών Πατέρων. Λέει ο λόγος του Ελύτη: «Μνήμη του λαού μου, που σε λένε Πίνδος, που σε λένε Άθως». Όλη η ζωή του αυθεντικού, του ελεύθερου, του γνήσιου, του ακίβδυλου και του ακομμάτιστου Ελληνισμού, της Ελληνορθοδοξίας, κυμαίνεται ανάμεσα στον Ηρωισμό και στην Πνευματικότητα. Και πρωτεύουσα αυτής της υπέροχης Πνευματικότητας είναι και θα είναι το Άγιον Όρος, με τους Αγιορείτες Πατέρες μας που στέκονται σαν φωτεινοί οδηγοί και στοργικοί μας Πατέρες.

Όλα «ξεκίνησαν» μια νύχτα, τέλος 8ου αιώνα, ενώ το καράβι που ταξίδευε ο άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης, ο πρώην βυζαντινός στρατιωτικός από τη φρουρά του αυτοκράτορα, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, αφού ελευθερώθηκε θαυματουργικά από την αιχμαλωσία και τη φυλακή κοντά στη Βαγδάτη, και φερόμενος από τη Ρώμη, ήταν αγκυροβολημένο στα ήσυχα νερά της Κρήτης, είδε τότε την Κυρία Θεοτόκο να του παρουσιάζεται εν δόξη, έχοντας στο πλευρό της τον άγιο Νικόλαο που την παρακαλούσε να υποδείξει στον προστατευόμενό του έναν τόπο πρόσφορο για να διάγει εκεί βίο θεάρεστο.

Η Παναγία, αποκρίθηκε: «Δεν θα βρει ανάπαυση παρά μόνο στο όρος Άθω που βρίσκεται στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης και το οποίο μου παραχώρησε ο Υιός και Θεός μου με σκοπό εκείνοι που αποσύρονται από την σύγχυση και τις μέριμνες του κόσμου να μπορούν εκεί να υπηρετούν τον Θεό απερίσπαστα. Στο εξής θα ονομάζεται Άγιον Όρος και Περιβόλι μου και μία ημέρα θα γεμίσει μοναχούς. Για εκείνους που θα υπομένουν εκεί με καρτερία τους πειρασμούς και τις θλίψεις δοξάζοντας το Όνομα του Υιού μου, θα είμαι η πρόνοιά τους, σύμμαχος στους αγώνες τους, φάρμακο και παρηγορία στον κόσμο τούτο και την ημέρα της Κρίσεως θα αναλάβω την υπεράσπισή τους για να λάβουν συγχώρεση για τις αμαρτίες τους». 

Έφθασαν σύντομα μπροστά στο νότιο ακρωτήριο του Άθω και το πλοίο αίφνης έμεινε ασάλευτο παρά τους ευνοϊκούς ανέμους. Μαθαίνοντας το όνομα του βουνού αυτού, ο όσιος αποκάλυψε στους συντρόφους του ότι έπρεπε να τους αφήσει για να εγκατασταθεί εκεί. Με δάκρυα στα μάτια τον έβγαλαν στην ακτή και ο Πέτρος ο Αθωνίτης κάνοντας τρεις φορές το σημείο του σταυρού έκανε να κινηθεί ξανά το καράβι που αναχώρησε και τον άφησε στον έρημο εκείνο τόπο για να παλέψει ασκητικά με τα στοιχειά του εαυτού του, με τα στοιχειά της άγριας φύσης και με τα στοιχειά των αγριότερων δαιμόνων. Σε όλα αυτά, με τη βοήθεια της Κυρίας Θεοτόκου, ο άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης βγήκε νικητής. Ο βίος του έγινε γνωστός και φανερός στην Εκκλησία, όταν τον βρήκε ένας κυνηγός οδηγούμενος προς αυτόν με θαυμαστό τρόπο από ένα παράδοξο ελάφι…

Από εδώ ξεκινάνε όλα για την Ελλάδα μας και για την Εκκλησία μας. Μπολιάζεται η ιστορία και οι άνθρωποι του πολύπαθου αυτού Τόπου με την αγωγή της άσκησης, με τη μέθεξη της κατά Χριστόν αφιέρωσης και το μεγαλείο της Ευχής, θωρακίζοντας η παρουσία και η θέση της μοναστικής πολιτείας πολλά από τα τέκνα αυτής της χώρας με τη δύναμη και την αίγλη μιας απαράμιλλης ζωντανής Πνευματικότητας, που έθρεψε και θρέφει, αιώνες τώρα τις γενιές των Ελληνορθόδοξων.

Οι Αγιορείτες Πατέρες είναι το τερπνό καύχημά μας, γιατί μέσω αυτών των Πατέρων βρίσκουμε εμπειρικά την αλήθεια, γιατί ο Θεός μας δεν είναι παρά «ο Θεός των Πατέρων ημών». Το Άγιον Όρος είναι όντως η Κιβωτός της Ορθοδοξίας, το Περιβόλι της Παναγίας, το λιμάνι της αναψυχής και της αναγέννησης πολλών ανθρώπων σήμερα, σε εθνική και παγκόσμια κλίμακα. Η Πατρίδα μας, χρωστάει πολλά σ’ αυτή τη ακατάλυτη Μοναστική Πολιτεία. Αν μπορούσαμε, κατά κάποιο τρόπο, να «στύψουμε» όλη τη μυροβόλα και αγιασμένη ζωή των Αγιορειτών Πατέρων, θα αποστάζαμε απ’ αυτή δύο αδαμάντινα βιώματα που έχουν σχέση με δύο μυστικούς πόλους της Πίστης μας: τη Θεία Λειτουργία και την Ευχή.

Όλη η αείζωη Παράδοση της πανώριας Φιλοκαλίας στα χέρια του Έθνους μας! Τι ζηλευτό προνόμιο, τι εκπληκτικό, τι φοβερό, τι τιμητικό γεγονός! Αν πραγματικά θέλουμε να κρατηθούμε ζωντανοί, άτρωτοι, ακέραιοι και αλώβητοι, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε πνευματικά, εθνικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, οικογενειακά, διαπροσωπικά και προσωπικά, ας κρατηθούμε γερά από τη Θεία Λειτουργία, τη Θεία Ευχαριστία, την Αγία Μετάληψη και από την Ευχή μέσα στην καρδιά μας. Η Θεία Λειτουργία και το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», είναι τα όπλα μας, τα μυστήριά μας, τα αντισώματά μας, η ζωή μας, η ασφάλεια, η δύναμή μας και η εγγύηση για την πορεία μας προς το μέλλον. Ας μη τα εγκαταλείψουμε ποτέ. Οι ευχές και οι πρεσβείες των Αγιορειτών Πατέρων, των πιστών τέκνων της Παναγίας και των θαυμαστών μαχητών της αγίας και φίλης Ορθοδοξίας μας, να είναι μαζί μας πάντα.

π. Δαμιανός

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...