/*--

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

                                     
                     [1] Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΠΡΩΤΕΥΑΓΓΕΛΙΟ 

…Έκαναν συμβούλιο οι ιερείς του ναού και είπαν: «Ας κατασκευάσουμε ένα παραπέτασμα για το ναό του Κυρίου». Είπε ο ιερέας: «Προσκαλέστε παρθένες αμίαντες από τη φυλή του Δαβίδ». Κι έφυγαν οι υπηρέτες του ναού, έψαξαν και βρήκαν επτά παρθένες. Τότε θυμήθηκε ο ιερέας ότι η μικρή η κορούλα Μαριάμ καταγόταν από τη φυλή του Δαβίδ και ότι ήταν καθαρή για το Θεό. Πήγαν οι υπηρέτες και την έφεραν στο ναό.

Έφεραν οι υπηρέτες μέσα στο ναό του Κυρίου τις παρθένες και τότε είπε ο ιερέας: «Βάλτε κλήρο για το ποια θα πάρει τη χρυσή και την αμίαντη κλωστή και ποιά τη λινή, τη λευκή, τη μεταξένια, τη βαθειά γαλάζια και ποιά την κόκκινη και τη γνήσια την πορφυρή». Έλαχε στη Μαριάμ η κλωστή η γνήσια η πορφυρή και η κόκκινη, τις οποίες τις πήρε και πήγε στο σπίτι της.

Πήρε η Μαριάμ το σταμνί και πήγε να πάρει νερό. Τότε ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: «Χαίρε κεχαριτωμένη· ο Κύριος είναι μαζί σου. Εσύ είσαι ευλογημένη από το Θεό περισσότερο απ’ όλες τις γυναίκες». Έστρεψε το βλέμμα της δεξιά κι αριστερά, για να βρει από πού ερχόταν αυτή η φωνή. Τρομαγμένη, γύρισε σπίτι της, άφησε τη στάμνα της και πήρε την πορφυρή κλωστή, κάθισε στο κάθισμά της και δούλευε.

Τότε παρουσιάστηκε μπροστά της Άγγελος Κυρίου και της είπε: «Μη φοβάσαι Μαριάμ, γιατί ο Δεσπότης των όλων σου έδωσε τη χάρη Του και θα μείνεις έγκυος με τον λόγο Του». Όταν τ’ άκουσε αυτά η Μαριάμ προβληματίστηκε μέσα της και είπε: «Στ’ αλήθεια εγώ θα μείνω έγκυος από τον ζωντανό Κύριο και Θεό μου και θα γεννήσω όπως γεννά κάθε γυναίκα;».

Ο Άγγελος Κυρίου είπε: «Δε θα συμβούν, Μαριάμ, έτσι τα πράγματα· γιατί δύναμη Κυρίου θα σε σκεπάσει. Γι’ αυτό και το Άγιο που θα γεννηθεί από σένα, θα ονομασθεί Υιός Υψίστου και θα Τον ονομάσεις Ιησού· γιατί Αυτός θα σώσει το λαό Του από τις αμαρτίες του». Απάντησε η Μαριάμ: «Είμαι μια δούλη του Κυρίου· ας γίνει το θέλημά Του σε μένα, όπως μου τα είπες».

Και τελείωσε το γνέσιμο του πορφυρού και του κόκκινου και τα πήγε στον ιερέα. Αυτός, την ευλόγησε και της είπε: «Μαριάμ, δόξασε ο Κύριος ο Θεός το όνομά σου και θα είσαι ευλογημένη απ’ όλες τις γενιές της γης».

ΠΡΩΤΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ

⁜ ⁜ ⁜ ⁜

[2]  «ΠΛΑΘΕΤΑΙ ΜΕ ΛΟΓΟ ΜΗΤΡΙΚΟ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΡΟΣ»

Όταν Της είπε με σαφήνεια ο Γαβριήλ ότι θα γεννήσει τον Ίδιο τον Θεό –γιατί αυτό φανέρωσε λέγοντας ότι, Αυτός που θα γεννηθεί, «θα βασιλεύσει για πάντα στους απογόνους του Ιακώβ και η βασιλεία Του δεν θα έχει τέλος» (Λουκ. 1, 33)–, η Παρθένος δέχθηκε την είδηση με χαρά. Κι έτσι, με γλώσσα μακάρια, με ψυχή καθαρή από εγκόσμιες ανησυχίες, με σκέψεις γεμάτες γαλήνη, είπε: «Είμαι μια δούλη του Κυρίου· ας γίνει το θέλημά Του σ’ εμένα, όπως μου το είπες» (Λουκ. 1, 38).

Αυτά, είπε, κι αμέσως όλα πραγματοποιήθηκαν. «Και ο Λόγος έγινε άνθρωπος κι ήρθε κι έστησε τη σκηνή Του ανάμεσά μας» (Ιωάν. 1, 14). Έτσι, μόλις η Παρθένος έδωσε την απάντησή Της στον Θεό, δέχεται αμέσως από Αυτόν το Πνεύμα που δημιουργεί την ομόθεη εκείνη Σάρκα. Ήταν λοιπόν η φωνή Της, που ήταν μια «φωνή δύναμης» (Ψαλμ. 67, 34), όπως είπε κι ο Δαυίδ. Και πλάθεται έτσι με λόγο μητρικό ο Λόγος του Πατρός. Και κτίζεται με την φωνή του κτίσματος ο Δημιουργός. Κι όπως, μόλις είπε ο Θεός «να γίνει φως!» (Γεν. 1, 3), έγινε αμέσως το φως, έτσι αμέσως, με την φωνή της Παρθένου, το αληθινό ανέτειλε Φως κι ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα και κυοφορήθηκε Αυτός που φωτίζει «κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο» (Ιωάν. 1, 9).

Ω, φωνή ιερή! Ω, λόγια, που κατορθώσατε τέτοιο μεγαλείο! Ω, γλώσσα ευλογημένη, που ανακάλεσες μεμιάς από την εξορία, ολόκληρη την οικουμένη! Ω, θησαυρέ ψυχής αγνής, που με τα λίγα λόγια Της, σκόρπισε σ’ εμάς, τέτοια αφθονία αγαθών! Γιατί, αυτά τα λόγια, μετέτρεψαν την γη σε ουρανό κι άδειασαν τον Άδη, ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους. Έκαμαν να κατοικηθεί από ανθρώπους ο ουρανός και, φέρνοντας τόσο κοντά τους Αγγέλους στους ανθρώπους, συνέπλεξαν το ουράνιο και το ανθρώπινο γένος, σ’ ένα μοναδικό χορό γύρω από Αυτόν που είναι ταυτόχρονα και τα δυο, Αυτόν, που, όντας Θεός, έγινε άνθρωπος.

Γι’ αυτά Σου τα λόγια, ποιά ευχαριστία θα ήταν άξια να Σου προσφερθεί από ’μας; Πώς να Σε προσφωνήσουμε Εσένα, που δεν υπάρχει τίποτε αντάξιό Σου ανάμεσα στους ανθρώπους; Γιατί τα δικά μας τα λόγια είναι γήινα· ενώ, Εσύ, ξεπέρασες όλου του κόσμου της κορυφές. Αν λοιπόν χρειάζεται να Σου προσφερθούν τιμητικοί λόγοι, αυτό νομίζω πως πρέπει να είναι έργο Αγγέλων, νου χερουβικού, πύρινης γλώσσας. Γι’ αυτό κι εμείς, αφού θυμηθήκαμε όσο μπορούσαμε τα κατορθώματά Σου και υμνήσαμε κατά την δύναμή μας Εσένα, την ίδια μας την σωτηρία, ζητούμε τώρα να βρούμε μια αγγελική φωνή. Και καταλήγουμε στην προσφώνηση του Γαβριήλ: «Χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ» (Λουκ. 1, 28)!

Αλλά δώσε, Παρθένε, όχι μόνο να μιλάμε για όσα φέρνουν τιμή και δόξα σ’ Αυτόν και σ’ Εσένα που Τον γέννησες, αλλά, και να τα εφαρμόζουμε. Προετοίμασέ μας, δηλαδή, να γίνουμε κι εμείς οικητήρια δικά Του· γιατί σ’ Αυτόν τον Χριστό είναι που αρμόζει η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΒΑΣΙΛΑΣ

(1322–1392)

⁜ ⁜ ⁜ ⁜

[3] ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, αδελφοί μου, είναι ένα θαύμα που μόνο ο πολύ πνευματικός, δηλαδή ο πολύ πιστός άνθρωπος μπορεί να το νιώσει. Γι’ αυτό, όταν ακούμε ή μιλάμε γι’ αυτό το θέμα, πρέπει να παρακαλούμε τον Θεό να μας φωτίζει την καρδιά και τη διάνοια· ή να λέμε «Φώτισέ μου το σκοτάδι!», όπως έλεγε και στη συχνή προσευχή του ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296–1359), για να νιώθουμε τι μέγα Μυστήριο είναι ο Ευαγγελισμός και πόσο μεγάλη σημασία έχει για τη σωτηρία της ψυχής του κάθε χριστιανού. Και είναι μέγα θαύμα και Μυστήριο, γιατί ποτέ δεν ακούστηκε, ούτε έγινε, ούτε και θα ξαναγίνει: μια Παρθένος να είναι και Μητέρα και μια Παρθένος, με φύση και σάρκα ανθρώπινη, να είναι Μητέρα του Ίδιου του Θεού!

Τα γεγονότα είναι γνωστά από το ιερό Ευαγγέλιο (βλ. Λουκ. 1, 26–38). Σαν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου κι αποφάσισε ο Θεός να στείλει τον Μονογενή Του, να σαρκωθεί και να σώσει τον άνθρωπο από τον όλεθρο και τη φθορά της αμαρτίας, έστειλε τον Αρχάγγελό Του Γαβριήλ να χαιρετίσει την Αειπάρθενη, που ήταν τότε μνηστευμένη με τον Ιωσήφ, σε μια πολίχνη της Γαλιλαίας, τη Ναζαρέτ: «Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου! Ευλογημένη είσαι συ μεταξύ των γυναικών!». Και μαζί με τον αρχαγγελικό αυτό ασπασμό, ακούει η Παρθένος και το χαρμόσυνο και σωτήριο άγγελμα: «Μη φοβάσαι, Μαριάμ! Γιατί βρήκες χάρη από τον Θεό. Θα μείνεις έγκυος και θα γεννήσεις γιο και θα τον ονομάσεις Ιησού. Αυτός θα είναι μέγας και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου…». Μ’ αυτούς τους λόγους του Αγγέλου η Παρθένος ταράχθηκε. Και ρωτάει με απορία τον Άγγελο Κυρίου: «Πώς θα γίνει αυτό, αφού δεν έχω άνδρα;». Μα, όταν ακούει από τον Άγγελο, «Πνεύμα Άγιο θα έλθει σ’ εσένα και δύναμη του Υψίστου θα σ’ επισκιάσει· γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί από σένα θα ονομαστεί Υιός Θεού», η Παναγία σκύβει το κεφάλι της και δέχεται με ταπείνωση το θείο πρόσταγμα: «Και είπε η Μαριάμ: “Ιδού, η δούλη του Κυρίου· ας γίνει σ’ εμένα όπως είπες”». Δεν φέρνει καμιά αντίρρηση στα λόγια του Αγγέλου. Είπε με πολλή ευλάβεια την απορία της κι έλαβε από τον Άγγελο την απάντηση πως η σύλληψη του Υιού του Θεού στην πάναγνη σάρκα της Παρθένου θα γίνει με υπερφυσικό τρόπο, με την παντοδύναμη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Κι από ’κείνη τη στιγμή, ευθύς ο θείος Λόγος σωματώθηκε μέσα στην άχραντη κοιλία της, μέσα στην οποία «πρώτα κατήλθε το Πνεύμα το Άγιο και ευτρέπισε θεοπρεπώς το θεοδόχο εκείνο σκήνωμα».

Ποιος άνθρωπος μπορεί να συλλάβει το άπειρο βάθος του Μυστηρίου του Ευαγγελισμού; Ο θείος Λόγος γίνεται εκείνο που δεν ήταν, δηλαδή άνθρωπος· και γινόμενος άνθρωπος, μένει πάλι κι εκείνο που ήταν, δηλαδή Θεός. Αλλά και η Παναγία έγινε εκείνο που δεν ήταν, δηλαδή Μητέρα· και έμεινε κι εκείνο που ήταν πρώτα, δηλαδή Παρθένος! Μυστήρια που, αν δεν πιστεύει ο άνθρωπος στην αγάπη και την παντοδυναμία του Θεού, όσο και να παιδέψει το μυαλό του, δεν πρόκειται ποτέ να τα κατανοήσει.

Αν όμως οι άνθρωποι του ορθού λόγου, δεν μπορούν να εισχωρήσουν στο Μυστήριο και το θαύμα με το μυαλό τους, οι άνθρωποι της Πίστεως αισθάνονται, με τις πνευματικές αισθήσεις τους και τη χριστιανική καρδιά τους, την αγάπη του Θεού να βάζει μια γέφυρα μεταξύ των Ουρανών και της γης, για ν’ ανεβούν κοντά Του. Απ’ αυτή τη θεία γέφυρα κατέβηκε κοντά μας ο Χριστός κι από την ίδια γέφυρα μπορεί ο κάθε πιστός, με τις πρεσβείες και τις ικεσίες της προς τον Υιό της και Θεό, να περάσει από τη χώρα της αμαρτίας και των βασάνων στη χώρα του Παραδείσου της τρυφής. Κι έχει τόση δύναμη η μεσιτεία της, ώστε κάποιος άγιος χρησιμοποιώντας την υπερβολή, βέβαια, να την ονομάζει «μετά Θεόν, Θεόν»!

Διαβάστε λίγες γραμμές από έναν λόγο του Επισκόπου Καλαβρύτων και Ιεροκήρυκα του δούλου Γένους, Ηλία Μηνιάτη (1669–1714), «Εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου»:

«Κοντά στη χάρη που έλαβε η Θεόνυμφη Δέσποινα –τη χάρη του να είναι Παρθένος και Μητέρα του Θεού–, έχει επίσης και τούτο: το να είναι Μητέρα των χριστιανών. Κάθεται η Βασίλισσα του Ουρανού και της γης στα δεξιά της θείας μεγαλειότητας, όπως την είδε ο Προφήτης Δαβίδ λέγοντας στο θείο του Ψαλμό: “Στάθηκε η Βασίλισσα στα δεξιά Σου, εξαιρετικά τιμημένη από Σένα, ντυμένη με χρυσοκέντητη στολή και στολισμένη με πολύτιμα πνευματικά στολίδια απ’ όλες τις αρετές και τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος” (πρβλ. Ψαλμ. 44, 10). Μητέρα ανάμεσα στον Θεό (που Τον έχει Γιο φυσικό, για το γεγονός της θείας γέννησής Του από Αυτήν)· στέκεται και ανάμεσα στον Θεό και στους χριστιανούς (που τους έχει παρομοίως κι αυτούς γιους, εξαιτίας της πνευματικής, της κατά Χάρη υιοθεσίας). Κι όταν Αυτή μεσιτεύει προς τον Θεό για τους χριστιανούς, μεσιτεύει προς τον Γιο της για τους άλλους γιούς της. Λοιπόν, αυτή είναι (και μόνο αυτή) που παρακαλεί τον Θεό με τόση παρρησία, όση πρέπει να έχει η Μητέρα προς τον Γιο. Και παρακαλεί για τους χριστιανούς, με τόση αγάπη, όση πρέπει να έχουν οι γιοι από τη Μητέρα. Αλλά η παρρησία, η αγάπη μιας τέτοιας Μητέρας είναι άπειρη. Ποιο πράγμα γίνεται ποτέ να ζητήσει Αυτή και να μη το λάβει από Έναν τέτοιο Γιο; Τι πράγμα μπορούμε να ζητήσουμε εμείς και να μη το λάβουμε από μια τέτοια Μητέρα; Ορφανοί, ξένοι, αιχμάλωτοι, άρρωστοι, θλιμμένοι, αμαρτωλοί, μη λυπάστε! Έχετε, πια, Μητέρα· τη Μητέρα του Θεού!».

Η Ορθοδοξία, αδελφοί μου, τιμά την Παναγία. Όμως, απ’ όλους τους Ορθοδόξους λαούς οι Έλληνες αισθάνονται την Παναγία πιο κοντά τους και τη γιορτάζουν με χαρά ή με πόνο, με αγάπη πολλή και με το «χαροποιό πένθος», ανάλογα με τη γιορτή της. Στη γιορτή της Παναγίας, όλα γιορτάζουν εδώ στην Ελλάδα: οι άγγελοι που χτυπούν αόρατα τις χαρμόσυνες καμπάνες· ο αγέρας που παίρνει το άρωμα από το «χρυσοῦν θυμιατήριον» και το σκορπίζει ολούθε· τα χωριά και οι πολιτείες, που γεμίζουν αυτές τις ημέρες κάθε Παρασκευή τις ελληνικές εκκλησίες για ν’ ακούσουν τους «Χαιρετισμούς»· τα βουνά, οι θάλασσες και τα νησιά, που είναι όλα κατάσπαρτα από πανέμορφα ’ξωκκλήσια, αφιερωμένα στη χάρη της· όλα τα κτίσματα γιορτάζουνε κι αγάλλονται μαζί με τους χριστιανούς, που δέονται και παρακαλούν την Παναγία να σκέπει και να φυλάγει: τους ναυτικούς που ταξιδεύουν στις άγριες θάλασσες, τους ξενιτεμένους που βρίσκονται σε μακρινούς τόπους, τους αμαρτωλούς που πορεύονται την κακιά στράτα, τους αρρώστους που βρέχουν το στρώμα τους με κοφτερά και πονεμένα δάκρυα, όλους, τέλος, τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από τη θεία και κραταιά προστασία της…

ΠΑΝΤΕΛΗΣ Β. ΠΑΣΧΟΣ

⁜ ⁜ ⁜ ⁜

[1] Δημητρίου Γ. Τσάμη: «Θεομητερικόν», Τόμ. Β΄, σελ. 174–177, «Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου» (αποσπάσματα κεφ. Η΄–Ιβ΄), Έκδοσις Ο.Χ.Α. «Λυδία», Θεσσαλονίκη 2000.

[2] Νικολάου Καβάσιλα: «Η Θεομήτωρ», Μετάφραση–Σχόλια–Εισαγωγή: Παναγιώτου Νέλλα (1936–1986), Λόγος Β΄, σελ. 156–161, Εκδόσεις «Αποστολικής Διακονίας», Αθήνα 1995.

[3] Παντελή Β. Πάσχου: «Έρως Ορθοδοξίας», μέρος Α΄, κεφ. Β΄, §6, σελ. 58–62, Εκδόσεις «Αποστολικής Διακονίας», Αθήνα 19844.

πηγή :  επιμέλεια, εργασία και απόδοση από τον πατέρα Δαμιανό




+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...